هستی

X

هستی

بی انتها


	خدایا. تنهایم. گفتنی های زیادی بر دلم موج می زند. قلبی محرم ندارم که برایش بازگو کنم . غم ها و دردها بر دلم انباشته می شود.ولی کسی نیست که آنها را شماره کند.مدام در آتش سوزان می سوزم. هر کس که به من نزدیک می شود وجودش به آتش کشیده می شود. قلب شکسته و بیمار مرا کسی تحمل نمی کند. روح سرکش و بلند پرواز مرا کسی همراهی نمی نماید. خدایا از شدت درد تا مغز استخوان هایم می سوزد. ....فریاد از این همه فساد! فریاد ازاین همه جنایت! خدایا! چگونه تحمل کنم؟چطور ببینم و سکوت نمایم؟ خدایا ! از تو می خواهم که طبع ما را آن قدر بلند کنی که در برابرهیچ چیز جز خدا تسلیم نشویم.جیفه های دنیا ما را نفریبد.خود خوا هی ها ما را کور نکند. سیاهی گناه و فساد و تهمت و دروغ وغیبت قلب های ما را تیره و تار ننماید. خدایا ! به سوی تو می آیم. من متعلق به توام. من امر توام دل شکسته ام . پژمرده ام. خسته شده ام. قلب شکسته ام قابل التیام نیست.بگذار از دنیا بگذرم. بگذار از همه چیز ببرم....! نیایش های شهید دکتر چمران.که من گاهی در خلوت زمزمه می کنم چند توصیه ی خواهرانه! هوشیار باشید . حرمت داشته باشید. در زندگی صادق باشید. فردی متعهد باشید(هم در جامعه وهم در خانواده) بهتر است بدانید بعد از اعتیاد طبق آمار بدست آمده بلای خانمان سوز که باعث مشاجره های خانوادگی و طلاق است. استفاده غلط از اینترنت و موبایل است. بعضی از زنان و مردان متاهل ما متاسفانه ! متاسفانه به دنبال دوست پ.....و دوست د..... ویا بهتر بگویم به دنبال معشوقه هستند و این را یکی از افتخارات خود میدانند. به هر حال....... مهدی جان ! پس کی می آیی ********************** این آخرین پست من در وبلاگ است. التماس دعا... ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ توصیه می کنم به همه ی مردان و زنان.کتاب های باربارادی آنجلیس را بخوانند:(آنچه زنان می خواهند مردان بدانند و آنچه مردان می خواهند زنان بدانند)۳/۹۷ درصد از کسانی که این کتاب ها را مطالعه کردنند..... بهتر است خودتان مطالعه کنید. بر جامه پاره بخیه کردن خوش نیست بر شاخه سست تکیه کردن خوش نیست ای رهروعشق! عهد خود محکم دار گلدان شکسته هدیه کردن خوش نیست. \|+\| نوشته شده توسط ستایش در دوشنبه دهم تیر 1387 \|


	وداع زینب با برادر آیم به قتلگاه که پیدا کنم ترا امشب وداع هجرت فردا کنم ترا در حیرتم که از چه جویم نشان تو نی سر نه پیرهن ز چه پیدا کنم ترا بر گیرمت ز خاک و ببوسم گلوی تو خود نوحه مادرانه چو زهرا کنم ترا ای آنکه داغهای جگر سوز دیده ای اکنون با اشک دیده مداوا کنم ترا خواهم که سیر بینمت اما حسین من کو صبر و طاقتی که تماشا کنم ترا شمع تو گشته ام که بسوزم برای تو از عشق خویش قبله ی دلها کنم ترا هر جا روم لوای غرایت بپا کنم ماتمسرا سراسر دنیا کنم ترا \|+\| نوشته شده توسط ستایش در دوشنبه بیست و چهارم دی 1386 \|


	ادامه مطلب \|+\| نوشته شده توسط ستایش در یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386 \|


	بیا تا برایت بگویم اینجا آدم ها با عشق چه کردند عاشق! اینجا میان مردمان این شهر دنبال دلش می گشت! اما نمی دانست! اینجا لب های تشنه ی عشق زهر می نوشند عاشق! برای درد زخم هایش. اینجا میان مردمان این شهر به دنبال طبیب می گشت- اینجا عاشق را به جرم عشقش به محکمه بردن محکوم به اشکش کردن- آن عاشق بیچاره را بیچاره ترش کردن- اینجا. در این دیار غربت عاشق در هیاهوی این شهر میان ازدحام آدم ها تنها و بی کس بود.به دنبال دلی می گشت اما ! مردمان این شهر بابستن درهایشان با بی اعتنایی هایشان بر روی التماس هایش او را بی کس ترش کردن باتحقیر نگاهشان . با تمسخر حرف هایشان او را دیوانه ترش کردن و عاقبت عاشق را در خاک غربت در حالی که هنوز زنده است بابغض های گرمش به خاک سپردند و رفتند........ \|+\| نوشته شده توسط ستایش در دوشنبه دوازدهم آذر 1386 \|


	غزل خاطرات درکوله بار غربتم یک دل .از روزهای واپسین مانده است عباس های تشنه لب رفتند . لب تشنه مشکی بر زمین مانده ست من بودم و او بود و گمنامی .نامش چه بود؟انگار یادم نیست! برشانه های سنگی دیوار.نام تو ای عاشق ترین .ماند مثل نسیم صبح نخلستان . سرشار از زخم و سکوت و صبر رفتید . اما در دل چاه . یک سینه آواز حزین مانده ست: (رفتیم اگر نا مهربان بودیم)-رفتند اما مهربان بودند- (رفتیم اگر بار گران....).آری .بار گرانی بر زمین مانده ست! برشانه ی خونین تان . یاران !یک بار دیگر بوسه خواهم زد بر شانه های خونین تان عطر تابوتهای یاسمین مانده ست ز آنان برای ما چه می ماند ؟ یک کوله بار از خاطرات سبز ازمن ولی یک چشم بارانی . تنها همین.تنها همین مانده ست علیرضا قزوه) \|+\| نوشته شده توسط ستایش در چهارشنبه هفتم آذر 1386 \|


	نامه ای از شهید چمران ای علی ! تو را وقتی شناختم که (کویر)تو را شکافتم ودر اعماق قلبت و روحت شنا کردم و احساسات خفته و نا گفته خود را در آن یافتم.قبل از آن خود را تنها می دیدم و حتی از احساسات و افکار خود خجل بودم و گاهگاهی از غیر طبیعی بودن خود شرم می کردم.اما هنگامی که با تو آشنا شدم در دوری دور از تنهایی به در آمدم و با تو همراز و همنشین شدم.... ای علی!همراه تو به کویر می روم کویر تنهایی.زیر آتش سوزان عشق در طوفان های سهمگین تاریخ که امواج ظلم و ستم در دریای بی انتها ی محرومیت و شکنجه بر پیکر کشتی شکسته حیات وجود ما می تازد. یادش گرامی و روحش شاد. زندگی آدم های بزرگ . همیشه همین طور است. پر از ریزه کاری ها و درس های تازه . درست مثل مرگ شان. شهید دکتر چمران مرد بزرگی که در تاریخ انقلاب اسلامی و جنگ تحمیلی نقش به سزایی داشت. یاران چه غریبانه رفتن از این خانه هم سوخته شمع ما هم سوخته پروانه........... \|+\| نوشته شده توسط ستایش در سه شنبه ششم آذر 1386 \|


	چندی است چراغ عشق کم سو شده است یارم چون عقل عافیت جو شده است بس کن ای دل چقدر نیرنگ و فریب دیریست که دست تو دگر رو شده است ****************** دیشب غم دل به دل بگفتم به نهفت افشا کردم چون صبح دمیددیگری هم می گفت حاشا کردم من بودم و دل راز مرا فاش که کرد؟ دیگر غم دل به دل نمی باید گفت بیجا کردم ************ از گیتی خوشدل قیمت عشق را می پرسم فریاد می زنم : چرا اینقدر ارزان؟ می خواهم دولتمند باشم وبهایی گرانتر از جان بپردازم! می خندد در واقع رایگان بود فرقی به حالش نمی کرد از جیبی به جیبی دیگر! \|+\| نوشته شده توسط ستایش در دوشنبه هفتم آبان 1386 \|


	بگذار پاییز پیوندی باشد میان سکوت تو و اندیشه هایم. مگر بر سیمای درونم قطره اشکی چکید که ظرافت مهتاب شکست آنگاه که سرخسها به ضیافت مرداب می رفتند؟ مگر در باغ درونم واژه ایی وزید که پرواز پرستو ها دیگر بار ذهن آسمان را شکست؟ گیتی خوشدل. \|+\| نوشته شده توسط ستایش در سه شنبه هفدهم مهر 1386 \|


	غزل سفر باتوام ای آینه.انگار. گوش ندادی به سوالم در دل من پر شده زنگار.آیا محکوم زوالم؟ رهسپرم با قدمی لنگ.همسفرم. همسفر سنگ خسته و آشفته و دلتنگ.این من و این کولی حالم باز کسی حنجره ام را.در شب اندوه .فشرده ست باز به بن بست رسیده ست.کوچه باریک خیالم باهمه آشفتگی اما.باز امیدی ست در این دل نایی من! حنجره ات سبز. نی بزن امشب که بنالم می روم از کوچه غربت.در شب طوفانی هجرت مقصد من شهر اجابت.نامه ببندید به بالم علیرضا قزوه خسته ام خسته خویش را شکسته ام دوست داشتم شبی در حضور روشن ستاره ها ناپدید می شدم دوست داشتم شهید می شدم. \|+\| نوشته شده توسط ستایش در سه شنبه بیستم شهریور 1386 \|


	کدام چشم آن روی سکه را می دید؟ زخمی عمیق ستاره ی قطبی رامی نگریست کتاب بر زانوانم گشوده بود اما اسرار خود را فاش نمی کردند در کدام زندگی دانش را فروخته بودم که اکنون به رایگان می باختمش؟ اشکها به زمزمه ی فرشتگان می آمیزند واژه ها جان می گیرند فیض مرئی او چون پروانه یی پیرامون سرم می چرخد. در کدام سیاره به خواب رفته ام که چشمانم همه روی سکه ها را می بیند؟ ؟ ؟ !!!!!! \|+\| نوشته شده توسط ستایش در سه شنبه سی ام مرداد 1386 \|